हराएको मान्छे

भाग १   अनामनगर बाट पुतलिसडक जादै थिए । मोबाईलमा घन्टी बज्यो । अपरिचित नम्बर बाट कल आएको थियो । मैले फर्काइन । मलाई कैले पनि अपरिचित नम्बरबाट कल आयो भने फर्काउने बानी छैन । अलिकती अगाडी मात्र के पुगेको थिए फेरी त्यही नम्बर बाट कल आयो । " हेल्लो" , मैले भने । " हजुर मनोपरामर्श दिनु हुन्छ हैन ? " , उता बाट मसिनो आवज आयो । " हजुर हो त ।" , मैले जवाफ फर्काए । " बेलुकी ७ बजे हिमालयन जाभा !!!........ " फोन काटियो ।  म अलमल्ल भए । "जानु ? कि नजानु ? " आफैले मनमनै प्रश्न गरे । काम पनि केहि थिएन मेरो । अब गएपनी , नगएपनी केहि आपत परेको थिएन । आज सम्म कसैले त्यसरी बोलाएको पनि थिएन । आफैलाई अचम्म भयो । मनमा उत्सुक्ता जागो । उनि को थिईन भनेर ? उस्लाई मेरो प्राइभेट नम्बर कसले दियो भनेर ? मनमा धेरै प्रश्न लिएर म ६ बजे नै पुगे , बसन्तपुर ।  बसन्तपुर जहाँ जोडीहरु घुम्न आँउछन् , जहाँ बिदेशी पर्यटक पनि घुम्न आँउछन् । सबै जोडिको प्यारो ठाँउ हो , बसन्तपुर । एक जोडी जिस्किदै थिए । अर्को जोडी एक अर्कालाई हेरेर आँखा जुधाइ ...

" बाबा !! मलाई त्यो रातो रङको सर्ट किनिदिनु न । ", एकाएक त्यो सर्ट देख्ने बितिक्कै मैले भनिहाले । " तलाई किनिदिन्छु !! अस्ती दुई दिन अघी किनेको हैन त्यस्तै रातो रङको तलाई फेरी किन चाहियो ?  ", बाबाले झर्किदै भन्नुभयो । " नाई - नाई !!! मलाई चाहियो , चाहियो " , बाटोमा थचक्क बसेर मैले रोई - कराइ गरे । बाबाले मन नलागी नलागी किनिदिनु भयो । " ल , यो समेत गरेर तँ सँग अब १२ वटा रातो सर्ट भयो । ", बाबाले रिसाँउदै भन्नु भयो । रातो रङ भन्ने बितिक्कै मलाई जे पनि मनपर्थ्यो । रातो सर्ट , रातो रङको आलु घडी , रातो रङको गुडिया , सबै रातो रङको मात्र सामान थियो म सँग । उमेर बढे सँगै शरिर फेरियो , रहरहरु फेरिए , सपनाहरु फेरिए , साथीहरु फेरिए तर रातो रङ सँगको लगाव अहँ फेरिएन ।   फेर्दै फेरिएन   । हरेक पल्ट रातो रङको सामान किनियो । ल्यापटप , माउस ,किबोर्ड ,सबै रातो किनियो । बरु सेतो किनेर रातो रङ हालियो । अब प्लस २ का लागी काठमाडौं आईयो । सबै रातो र...

भाग १ " आहा!! आज आईतबार , आज त उसलाई भेट्ने दिन हो ।" , एकाबिहानै उठ्ने बित्तिकै दिमागमा यही कुरा आयो । केहि दिन अघी हामिले एकअर्का सँग कुरा गरेको चार दिन भएको थियो । चार-पाँच दिन कुरा गर्दैमा म कसैलाई भेट्ने मान्छे हैन । कम्तिमा पनि म मान्छेलाई बुझेर मात्र भेट्छु , उसको बानिहरु बुझेर भेट्छु । हाम्रो भेट पनि अचम्म तरिकाले भएको थियो । इन्स्टाग्राममा उनले फलो गरेकी थियिन । मैले पनि सहजै रुपमा फलो गरे । मैले हालेको हरेक पोस्टमा उनको लाईक आउन थाल्यो । मैले पनि प्रतिउत्तरमा उनको प्रोफाइल खोलेर सबै पोस्टमा लाईक हान्दै गए । अकास्मात् उनको एउटा फोटो देखेँ जुन मैले आज सम्म कसैको त्यस्तो देखेको थिईन । सार्है मनपर्‍यो उनको त्यो तस्बिर मलाई । त्यो तस्बिरले नै मेरो मन उनि प्रती बढी आकर्षित भयो । निलो रङको गुन्यु र रातो रङको फरियामा सजिएकी उनको तस्बिरलाई उनको मुस्कानले अझ बढो सुशोभित बनाएको थियो ।  सायद त्यही मुस्कान हुनुपर्छ जसले मलाई उनि प्रती बढी आकर्षित बनाएको छ । उनले एउटा सन्देश पठाईन इन्स्टाग्राममा । म अचम्ममा परे । त्यसरि कसैले आज सम्म सन्देश नै पठाए...