रङिन डायरी

भाग १  

 अनामनगर बाट पुतलिसडक जादै थिए । मोबाईलमा घन्टी बज्यो । अपरिचित नम्बर बाट कल आएको थियो । मैले फर्काइन । मलाई कैले पनि अपरिचित नम्बरबाट कल आयो भने फर्काउने बानी छैन । अलिकती अगाडी मात्र के पुगेको थिए फेरी त्यही नम्बर बाट कल आयो ।

"हेल्लो", मैले भने ।

"हजुर मनोपरामर्श दिनु हुन्छ हैन?", उता बाट मसिनो आवज आयो ।

"हजुर हो त ।", मैले जवाफ फर्काए ।

"बेलुकी ७ बजे हिमालयन जाभा !!!........ " फोन काटियो । 

म अलमल्ल भए । "जानु ? कि नजानु ?" आफैले मनमनै प्रश्न गरे । काम पनि केहि थिएन मेरो । अब गएपनी , नगएपनी केहि आपत परेको थिएन । आज सम्म कसैले त्यसरी बोलाएको पनि थिएन ।

आफैलाई अचम्म भयो । मनमा उत्सुक्ता जागो । उनि को थिईन भनेर ? उस्लाई मेरो प्राइभेट नम्बर कसले दियो भनेर ? मनमा धेरै प्रश्न लिएर म ६ बजे नै पुगे , बसन्तपुर । 

बसन्तपुर जहाँ जोडीहरु घुम्न आँउछन्, जहाँ बिदेशी पर्यटक पनि घुम्न आँउछन् । सबै जोडिको प्यारो ठाँउ हो , बसन्तपुर । एक जोडी जिस्किदै थिए । अर्को जोडी एक अर्कालाई हेरेर आँखा जुधाइ रहेका थिए । अर्को जोडी आए हल्ला गर्दै जिस्किदै एक अर्कालाई अंकमाल गर्दै ।

घाम डुब्दै थियो । राता-पहेँला किरणहर बिस्तारै हराउदै थिए । ताराहरु लाग्दै थिए । साँझ झमक्क पर्न लागेको थियो । म क्याफे भित्र तिर छिरे । एउटा झ्याल छेउको टेबुलामा गएर बसे । एउटा चुरोट मगाए ।  

कफीको बास्ना चारै तिर फैलिएको थियो । बाहिर तिर रमाईरहेका जोडिहरुलाई हेरे । कसैको डर बिना एक जोडी अंकमाल गरेर ओठ चुमिरहेका थिए । सबै दृश्य लोभ्लाग्दो थियो । आँखामा छाहिरह्यो त्यो दृश्य पछी सम्म ।

अक्समात् मेरो छेउमा एउटा अर्कै आवज गुन्ज्यो,"ठ्यान्क्स्!! फोर कमिङ मिस्टर ।" मैले फर्केर हेरे । सारा ब्रम्हान्ड देखेँझै लाग्यो एकछिन मलाई । लाग्यो कि आज मलाई ब्रम्हान्डले उपहार दिदैँ छ । सेतो सारिमा निलो रङको ब्ला्उजमा आएकी उस्लाई हेरे ।

"सरी!! आई एम लेट । अलिक जाम भएर ढिला भयो हेर्नुस न । टाईम मा आईपुग्थे आज ट्राफिक जाम अलिक बढी भयो ।",नम्र स्वरमा उसले भनि ।

जाम त्यहाँ कहाँ भएको थियो र ? जाम त यहाँ भयो । मेरो मनमा । घडीको काँटा हल्लिन छाड्यो । हावा पनि रोकियो । मुटुको धड्कन मैले सुन्न थाले ।  सबै कुराहरु रोकिए । एकदम वातवरण सुन्य भयो । सबै आवज रोकियो मात्र मुटु चलिरह्यो ।

"हेल्लो मिस्टर!! कता हाराउनु भयो ? ", उसले अलिक तिखो स्वोरमा भनि ।
"तिमीमा हराए ।", मनमनै भने ।
"कतै हैन!! ", मैले जवाफ फर्काए ।

उसले ब्याग्बाट एउटा रङिन डायरी निकालेर टेबुलमा राखी ।

"आज अलिक घर छिटो पुग्नुपर्ने छ । सबै कुरा यसमा मैले खोलेकी छु ।”, उसले अलिक गर्हो मानेर भनी । "म हिँडे है अब ।”, उ ढोका तिर लम्की ।

"अरे!!! नाम त भन आफ्नो ?",मैले अलिक झोक्किएर भने ।
"अवन्तिका, अवन्तिका पन्त ।" 

म सरासर चुरोटको पैसा तिरेर त्यहाँबाट हिँडे । बाटामा धेरै कुराहरु सम्झन लागे । मैले त्यो नामको बारे धेरै सोचे । कोठा पुग्ने बित्तिकै मैले मेरो पुरानो डायरी पल्टाए र सबैको नाम र नम्बर हेर्न थाले ।

"अवन्तिका पन्त " मैले भेटे । २०६९-२०७१ भि. एस. निकेतन  ।

म छक्क परे । मैले आज सम्म अवन्तिकालाई त्यसरि हेरेको थिईन । सधैँ दुई चुल्ठिमा देखिरहने उसलाई आज सारिमा देख्दा नचिन्ने म कस्तो वेबकुफ । हुन त उसलाई नदेखेको पनि २ बर्ष भएको थियो । त्यही भएर होला मैले ठम्याउन नसेकेको ।

उसलाई मैले लगत्तै मेसेज गरे । "सरि,मैले तिमीलाई चिन्न सकिन , अवन्तु ।"
"तिमीले कहिले नै मलाई चिन्न खोज्या थियौ र ?" , उताबाट जवाफ आयो ।  


मैले जवाफ फर्काउन सकिन । एउटा चुरोट सल्काए र उसले दिएको रङिन डायरी खोलेर पढ्न थाले ।

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

समय

समय परिवर्तन्शील छ । घडीको सुई घुमेजस्तै जीवन पनि घुमिरहन्छ । तर घडीको सुई एउटा दिशा तिर बाट मात्र घुम्छ तर हाम्रो जीवन जतातिर पनि मोडिन सक्छ । जीवन र घडीलाई हेर्दा एउटा मात्र कुरा मिल्छ त्यो हो जसरि घडी घुमेर पहिलेकै ठाँउमा पुग्छ हाम्रो जीवन पनि एकदिन अन्तिम अवस्थामा घुमेर तिनै पुग्छ जहाँ बाट सुरुभएको थियो, नांगो हुँदै । जीन्दगी रथको पाङ्रा जस्तै हो घुमिरहने । रथ तब सम्म कुद्छ जब पाङ्रा कुद्छ र पाङ्रा समय सँगै खिईदै जान्छ र रथ कुद्न छाड्छ । हाम्रो जीवन पनि थ्याक्कै  रथको  पाङ्रा जस्तै हो, एकदिन कुद्न छाड्छ र हामी बिलिन हुन्छौ । समयलाई हामिले लाखौँ कोसिश गरेपनी जित्न र समयलाई छल्न सक्दैनौँ । जसले छलकपट गरेर समयलाई जितेर अघी जान्छ तेस्लाई समय आफैँले पछी पार्छ । तर यो हैन कि हामी समय भन्दा सधै पछी हुन्छौँ , समय सँग हामी चल्न पनि सक्छौ । समय आनुसार हामी परिवर्तन पनि गर्न सक्छौ । समयले हामिलाई मार्ग देखाउँछ । समयको साथी भएर हिंड्न सक्नेहरुले आज धेरै कुरा गरिसकेका छन । बखान गरेर साध्य छैन मैले जो जो समय सँग हिँडेर शिखरमा पुग्न सफल भएका छन्  । ठुलाठुला ...
Read more

भोटको कसरत कि विकाश्को ?

सरकारले मिठा मिठा कुरा गरेर जनतालाई भुलाएको यस्पल्ट मात्र होईन । पहिले पनि धेरैको सरकार हेरियो । सबैले अहिलेको सरकारको जस्तै मिठा मिठा कुरा गरे  तर कुरा मात्र मिठा काम भने सबै तिता । हो , नेपाल मा धेरै कुराको सम्भव छ । जलबिधुत देखी लिएर जहाँज चन्द्रमामा पनि पुर्याउने कुरा सम्भव छ । तर कस्तो बिडम्ब्ना यहाँ सबै कुरामा राजनीति त घुसाउनै पर्‍यो । अब एमालेको सरकार छ,भनेपछी सबै तिर एमालेकै मान्छेहरु हाल्नु पर्‍यो । न त्यो मान्छेको कुनै क्षमता हेरिन्छ न त कुनै अनुभव पत्र नै , मात्र हेरिन्छ सदस्यताको प्रमाण । बोल्ने बेला त जस्ले पनि बोल्छ नि,  गर्ने बेला सबै बिरामी भएको नाटक गर्छन् , एउटाले अर्कोलाई गर्न दिदैन भनेर दोष दिदै बस्छन् । गर्ने नै हो भने , आजै देखी गर्न सुरु गर्ने हो । अब २ बर्ष भित्र गर्ने हो भनेर बस्ने मात्र होईन, तेही दिन देखी गरेर देखाउने हो भने चै बिश्वास हुन्छ । तुईन हटाउने भनेको कती भयो ? कातिवटा तुईन हट्यो ? कताकता को तुईन हट्यो ? प्रोजेक्टको बिवरण कता छ ? प्रोजेक्ट कस्ले गर्दै छ ?  यो सबैको प्रश्नको उत्तर चै नदिने मात्र यो गरिन्छ त्यो गरिन्छ भनेर बस्...
Read more

Road To Anarchism

Anarchism is the last destination of all the time.But to reach the anarchism there are many steps.  The study of Anthropology reveals that during the stone age , Barbarism was the most practiced system. Barbarism, the system lacks technology, culture , economic development and the sophisticated way of living life. People used to hunt animals and finished it. They were not saving the animal food for future. They killed and used the animal for food. With the invention of fire and different hunting materials , the people were able to hunt the dangerous animals. The people knew that if 3 people would take down animal, they were safe and human life may be safe during hunt. So they started lining in groups. They started farming and they started to grow vegetables in the land. People captured many acres of land and started farming.This act is Feudalism. Feudalism , the system where the people started capturing land and starting business. The people started living in groups....
Read more