हराएको मान्छे

समय परिवर्तन्शील छ । घडीको सुई घुमेजस्तै जीवन पनि घुमिरहन्छ । तर घडीको सुई एउटा दिशा तिर बाट मात्र घुम्छ तर हाम्रो जीवन जतातिर पनि मोडिन सक्छ । जीवन र घडीलाई हेर्दा एउटा मात्र कुरा मिल्छ त्यो हो जसरि घडी घुमेर पहिलेकै ठाँउमा पुग्छ हाम्रो जीवन पनि एकदिन अन्तिम अवस्थामा घुमेर तिनै पुग्छ जहाँ बाट सुरुभएको थियो, नांगो हुँदै । जीन्दगी रथको पाङ्रा जस्तै हो घुमिरहने । रथ तब सम्म कुद्छ जब पाङ्रा कुद्छ र पाङ्रा समय सँगै खिईदै जान्छ र रथ कुद्न छाड्छ । हाम्रो जीवन पनि थ्याक्कै  रथको  पाङ्रा जस्तै हो, एकदिन कुद्न छाड्छ र हामी बिलिन हुन्छौ । समयलाई हामिले लाखौँ कोसिश गरेपनी जित्न र समयलाई छल्न सक्दैनौँ । जसले छलकपट गरेर समयलाई जितेर अघी जान्छ तेस्लाई समय आफैँले पछी पार्छ । तर यो हैन कि हामी समय भन्दा सधै पछी हुन्छौँ , समय सँग हामी चल्न पनि सक्छौ । समय आनुसार हामी परिवर्तन पनि गर्न सक्छौ । समयले हामिलाई मार्ग देखाउँछ । समयको साथी भएर हिंड्न सक्नेहरुले आज धेरै कुरा गरिसकेका छन । बखान गरेर साध्य छैन मैले जो जो समय सँग हिँडेर शिखरमा पुग्न सफल भएका छन्  । ठुलाठुला ...

सरकारले मिठा मिठा कुरा गरेर जनतालाई भुलाएको यस्पल्ट मात्र होईन । पहिले पनि धेरैको सरकार हेरियो । सबैले अहिलेको सरकारको जस्तै मिठा मिठा कुरा गरे  तर कुरा मात्र मिठा काम भने सबै तिता । हो , नेपाल मा धेरै कुराको सम्भव छ । जलबिधुत देखी लिएर जहाँज चन्द्रमामा पनि पुर्याउने कुरा सम्भव छ । तर कस्तो बिडम्ब्ना यहाँ सबै कुरामा राजनीति त घुसाउनै पर्‍यो । अब एमालेको सरकार छ,भनेपछी सबै तिर एमालेकै मान्छेहरु हाल्नु पर्‍यो । न त्यो मान्छेको कुनै क्षमता हेरिन्छ न त कुनै अनुभव पत्र नै , मात्र हेरिन्छ सदस्यताको प्रमाण । बोल्ने बेला त जस्ले पनि बोल्छ नि,  गर्ने बेला सबै बिरामी भएको नाटक गर्छन् , एउटाले अर्कोलाई गर्न दिदैन भनेर दोष दिदै बस्छन् । गर्ने नै हो भने , आजै देखी गर्न सुरु गर्ने हो । अब २ बर्ष भित्र गर्ने हो भनेर बस्ने मात्र होईन, तेही दिन देखी गरेर देखाउने हो भने चै बिश्वास हुन्छ । तुईन हटाउने भनेको कती भयो ? कातिवटा तुईन हट्यो ? कताकता को तुईन हट्यो ? प्रोजेक्टको बिवरण कता छ ? प्रोजेक्ट कस्ले गर्दै छ ?  यो सबैको प्रश्नको उत्तर चै नदिने मात्र यो गरिन्छ त्यो गरिन्छ भनेर बस्...

साँझ झमक्क पर्न लागेको थियो । त्यत्तिकैमा पानी पनि बर्षन थाल्यो । जेठको महिना मनसून सुरु हुँदै गरेको बेला पानी चाँही जुम्रे पर्दै थियो , सिमसिम पानी । करिव एक महिना देखी थला परेका आदित्य आज गम्भिर मुद्रामा छन् । हुन त सधैँनै गम्भिर हुने उनी आज अलिक भिन्न खाले व्यवहार गर्दै छन् । एकाएक उनको सास बध्न थाल्यो । कान्छा छिटो गएर बैध्य बा लाई डाँक भनेर मलिनो स्वरमा पुण्यमायाले कान्छो छोरो हरिप्रसादलाई भनिन् ।   खोक्तै आदित्यले भने ," हेर त पुने तलाई सुरुमा भेटेको बेला यस्तै मौसम थियो । छाडेर जाने दिन पनि उस्तै छ ।" " नबोल्नु न के !!! यस्तो गार्हो बेलाँ बोल्नु हुँदैन सार्हो पार्छ फेरी बिरामले ।" , पुण्यमायाले आशु पुछ्दै भनिन् । अब पनि नबोले त सँग कैले बोल्नु म । अब आजको रात त अन्तिम रात हो मेरो । तलाई हेर्न मन लागिराछ,अलिक छेउमा आएर बस्न किन कुनामा बसेकी । अब अन्तिम बेलाँ पनि आइनस् भने कैले आउँछेस् ।", टिल पिल आँशु पार्दै आदित्यले बोलाए । "चुप लाग्नु तपाईं !!! खाली नराम्रो कुरा गर्नु हुन्छ । केई हुँदैन तपाईंलाई अझै तपाईंले मलाई पश्चिम घुमाउन बाँक...

भाग - १  केशरबारी  घाम अस्ताउँदै छ । आकाश रातो-पहेलो हुँदै छ । चराहरु आफ्ना बासस्थान तर्फ फर्कदै छन । गाईबस्तु पनि गोठ तिर जाँदै छन । सधैँ झैँ आज पनि बाटामा चुरोट खाँदै रमेश सिर हिड्दैँ छन । बिगतका दिनहरु समझ्दैँ उनि मनमनै हराउँछन । क्यान्सरले पीडित उनले चुरोट खाएको ४० बर्ष भयो । २० बर्ष देखी चुरोट खान सुरु गरेका उनि माध्यमिक तह सम्म केशरबारी विध्यालयमा पढ्आउँछन । ६० बर्ष पुगेका उनको एक छोरा र दुई छोरी छन् । छोरीहरुको त उनले विवाह गरे तर छोरो भने अझै पढ्दैछ , डिग्री । घरमा आमासँग बस््ने उनको पिताजिको  उनि सानै हुँदा देहावसन भएको हो । बिहे पनि उनले १५ बर्षको उमेरमा नै गरे ।  आज उनले जागिर बाट अवकाश प्राप्त गरे तर मन चै उनको अझैँ जागिर खोज्न तिरै छ । पेन्सन त उनले पाउने नै हूँन तर उनलाई बेकामे भएर बस्न भने मन छैन । सानै बाट जाँगरिलो उनि बिहान बेलुका वस्तु चराउँथे भने दिउसो विध्यालय जान्थे । दुई दाजु र एक भाई छन् उनका तर सबै नेपालाँ छन् । उनि चैँ गाँउमा नै बस्न रुचाउँछन । भाइ भने सवारी चालक छ । जेठा दाजु वखिल छन् र माईला दाई भने सानो पसल थापेर बसेका छन् ...